Tefte tempo çalışması, metronomun nasıl kullanıldığına bağlıdır.
Birinci yöntem seyrekleştirmedir. Her vuruşta çalan bir metronom yalnız uymayı öğretir; ölçü başlarına, sonra iki ölçüde bire indirildiğinde aradaki boşluğu öğrenci doldurmak zorunda kalır.
İkinci yöntem kaydırmadır. Metronom vuruşunu zayıf zamana yerleştirmek zaman algısını belirgin biçimde geliştirir.
Üçüncü yöntem sessiz aralıklardır: metronomun birkaç ölçü susup geri gelmesi, temponun korunup korunmadığını gösterir.
Dördüncü yöntem kayıttır. Metronomsuz çalınan bir kalıp kaydedilip karşılaştırıldığında sapmanın nerede oluştuğu görünür.
Tempo sapmaları rastgele değildir: zor figürlerde yavaşlama, kolay yerlerde hızlanma ve uzun değerlerde kısaltma biçiminde ortaya çıkar.
Usul çalışmasında metronom yerine usul vurularak da çalışılabilir; bu, geleneksel yöntemdir ve nabzı içeriden kurar.
Topluluk içinde tempo metronomdan değil ortak nabızdan gelir.
Derslerimizde tempo çalışması iki biçimde de yapılır.